



چشمه
هَنی ایجوشید
ز دله بردِ سخت
ولی بی صدا
که وه ایی روزگار
دِ پازنی نِمَهنه
وُر سَر زلال چشمه
سرپا
یادمه او شَو
کَمه چاله
نشست بی
وا بیتی وُر سر لُواس :
کَمه چاله اینشینم که نَره خَو بِ تیام
چه بخفتُم که ز دیریت ایرِوه اَو ز تیام
اولین چایینه که دام دُسِس
بیتِسه وُرگَردونی :
کَمه چاله ، مونو گل ، دِ چه بخوم زی دو سه روز
اِ غریبی ، تو چی هیمه ، وه دلِه چا له بسوز
خندس گِرهد
ز ایی بیتا که جور کِرد بی
ایسه اما
مو ایگرهوُم
سی رهدِنه او روزایی
که قدرسونه ندونستُم